Bugün sizlerle “Ganyotçu kolpaçinoda neden yok” konusunda işinize yarayabilecek bilgileri paylaşacağız.
Kayseri’de Bir Sinema Akşamı ve İçimde Kalan Soru: Ganyotçu Kolpaçinoda Neden Yok?
Kayseri’de akşamlar bazı günler fazla sessiz olur. Özellikle kışa yaklaşırken, hava erkenden kararır ve insanın içindeki düşünceler daha gürültülü hale gelir. O gün de öyle bir gündü. Gün boyu içimde bir sıkıntı vardı ama tam adını koyamıyordum. Sanki bir şey eksikti, ama ne olduğunu bilmiyordum.
Arkadaşlarla plan yapmıştık: sinemaya gidecektik. Film belliydi, uzun zamandır beklenen bir Kolpaçino filmi… O seriyi hepimiz ayrı ayrı seviyoruz çünkü içinde hem absürt bir mizah var hem de bizim mahalle kültüründen bir şeyler taşıyor. Ama içimde garip bir his vardı. Sanki bu filmde bir eksiklik olacaktı.
O eksikliğin adını o gece sinema salonunda öğrendim: Ganyotçu yoktu.
Ve o an içimde tek bir soru yankılandı:
Ganyotçu kolpaçinoda neden yok?
—
Sinemaya Gidiş: İçimdeki Heyecan ve Sessiz Bir Huzursuzluk
Biletleri alırken arkadaşım Mert bana dönüp “Bu film efsane olacak” dedi. Onun heyecanı bulaşıcıydı ama bana tam geçmiyordu. Sanki kalbim bir adım geride duruyordu.
Sinemaya yürürken Kayseri’nin soğuk rüzgârı yüzüme çarpıyordu. Ellerim cebimdeydi ama içimde bir boşluk vardı. O boşluk neydi, hâlâ bilmiyordum.
İçimde kendi kendime konuşuyordum:
“Belki de fazla anlam yüklüyorsun… Bu sadece bir film.”
Ama diğer tarafım cevap veriyordu:
“Hayır, bazı filmler sadece film değildir. İnsanların geçmişi, alışkanlığı, hatta çocukluğu olur.”
Kolpaçino serisi benim için tam olarak böyleydi. Her sahnesi ayrı bir anı, her karakteri ayrı bir alışkanlıktı.
Ama yine de o soru içimde büyüyordu:
Ganyotçu kolpaçinoda neden yok?
—
Salonun Işığı Söndüğünde: Eksik Bir Kahkaha Hissi
Sinemaya girdiğimizde ışıklar loştu. Patlamış mısır kokusu her yere sinmişti. Herkes yerini bulmuştu, film başlamıştı.
İlk sahnelerde herkes güldü. Ben de güldüm ama içten değil. Bir şey eksikti. Sanki bir masada oturuyorsun ama bir sandalye boş kalmış gibi…
İçimdeki duyguyu bastıramıyordum.
“Bu film neden böyle hissediyor?” diye düşündüm.
Sonra fark ettim. Eksik olan şey sadece bir karakter değildi. Eksik olan bir ritimdi. Bir enerjiydi. Bir dengeydi.
Ve o an zihnimde netleşti:
Ganyotçu yoktu.
Bu düşünce bile içimi rahatsız etti. Çünkü Ganyotçu sadece bir karakter değildi benim gözümde. O, o filmlerin dengesiz ama gerçek tarafıydı. Abartının içinde bir samimiyet, saçmalığın içinde bir sıcaklık gibiydi.
İçimdeki boşluk daha da büyüdü.
—
Film Bittikten Sonra: Sessiz Yürüyüş ve Düşünceler
Film bittiğinde herkes gülerek çıktı. Mert hâlâ sahnelerden birini anlatıyordu, diğer arkadaşımız başka bir espriyi tekrar ediyordu. Ama ben suskundum.
Kayseri’nin soğuk gecesine çıktığımızda nefesim buhar gibi havaya karışıyordu. Ellerimi cebime soktum, yürümeye başladım.
İçimdeki ses artık daha netti:
“Bir şey eksikti.”
Ve o eksik şeyin adı artık zihnimde yankılanıyordu:
Ganyotçu kolpaçinoda neden yok?
Bu soru basit bir merak gibi görünüyordu ama bende daha derin bir şeye dokunuyordu. Sanki bir arkadaş grubundan biri gelmemiş gibi hissettiriyordu. Sanki çocukluk masamızdan bir sandalye çekilmiş gibiydi.
—
Arkadaşlarla Sohbet: Aynı Sorunun Farklı Cevapları
Bir kafeye oturduk. Herkes filmden sahneleri konuşuyordu. Ben ise bir süre sustum. Sonra dayanamadım.
“Ganyotçu’yu fark ettiniz mi?” dedim.
Bir an sessizlik oldu. Mert omuz silkti.
“Yeni filmde yok galiba.”
Bu cümle beni tatmin etmedi. Çünkü “galiba” kelimesi bile içimdeki boşluğu açıklamıyordu.
“İyi de neden yok?” dedim biraz daha ısrarla.
Kimse net bir şey söylemedi. Herkes farklı şeyler dedi. Birisi “hikâye değişmiştir” dedi, biri “belki anlaşamadılar” dedi. Ama hiçbiri içime oturmadı.
Ben sadece şunu hissediyordum:
Bazı yokluklar açıklanamaz, sadece hissedilir.
—
İçimdeki Çatışma: Mantık ve Duygu Arasında
Eve dönerken yol boyunca iki farklı ses içimde tartışıyordu.
İçimdeki mantıklı taraf diyordu ki:
“Bu sadece bir film. Oyuncular değişebilir. Hikâye ilerler. Bu kadar büyütme.”
Ama içimdeki duygusal taraf buna sert bir şekilde karşı çıkıyordu:
“Hayır. Bu sadece bir film değil. Bazı karakterler hikâyeyi hikâye yapan şeydir.”
Ve ben ikisinin arasında sıkışıp kalmıştım.
Kayseri’nin sokak lambaları altında yürürken, ayakkabılarımın çıkardığı ses bile daha anlamlı geliyordu. Çünkü zihnimde tek bir cümle dönüp duruyordu:
Ganyotçu kolpaçinoda neden yok?
—
Hafıza ve Karakterler: Bir Boşluğun Hikâyesi
Evde yatağıma uzandığımda film sahneleri gözümün önünden geçiyordu. Ama bazı sahneler eksikti. Sanki bir puzzle tamamlanmamış gibiydi.
İçimde bir şey netleşti: Ganyotçu sadece bir karakter değil, bir hatıraydı.
O olmadan hikâye eksik hissediliyordu çünkü alışkanlıklar değişmişti. Ve insan, alıştığı şeylerin yokluğunu hemen fark ediyordu.
İçimdeki insan tarafı bunu şöyle söyledi:
“Bazı insanlar ve karakterler, sadece orada oldukları için bile hikâyeyi tamamlar.”
İçimdeki mantık ise sessizdi. Çünkü bu defa karşı argüman kuramıyordu.
—
Yavaş Yavaş Gelen Kabullenme
Günler geçti. Ama o geceyi unutmadım. Hâlâ zaman zaman aklıma geliyor.
Sanki bir arkadaş grubunun eski bir üyesi uzaklaşmış gibi. Herkes hayatına devam ediyor ama o boşluk ara sıra kendini hatırlatıyor.
Bir gün yine Kayseri’de yürürken, kendi kendime şunu söyledim:
“Belki de bazı yokluklar, bize varlığın değerini öğretmek için vardır.”
Ama hemen ardından içimdeki o duygusal taraf cevap verdi:
“Yine de eksik hissediyorum.”
Ve bu iki cümle arasında hiçbir kazanan yoktu.
—
Son Düşünce: Ganyotçu’nun Yokluğu Bir Karakterden Fazlası mı?
Şimdi geriye dönüp baktığımda şunu anlıyorum: o gece beni rahatsız eden şey sadece bir karakterin yokluğu değildi.
Asıl mesele, alıştığım bir ritmin bozulmasıydı.
Ve hâlâ içimde aynı soru kalıyor:
Ganyotçu kolpaçinoda neden yok?
Belki bunun net bir cevabı vardır. Belki de yoktur. Ama bazı soruların cevabından çok, bıraktığı his daha önemlidir.
Çünkü o his bana şunu öğretti: bazen bir şeyin eksikliği, onun ne kadar önemli olduğunu en çok hissettiren şeydir.
Beon olarak “Ganyotçu kolpaçinoda neden yok” konusunda sizlere faydalı olabildiğimizi umuyoruz. Diğer içeriklerimizi de incelemeyi unutmayın!