Çekme Helva Bozulur mu? – Bir Çocukluk Hatırası ve Zamanın İzdüşümü
Bir Soru: Çekme Helva Bozulur mu?
Bu soruyu yıllarca içimde taşıdım, Kayseri’nin karasından nasibini almış o dar sokaklarda yürürken, o eski helvacının dükkanının önünden her geçtiğimde, ruhum bir tuhaf olurdu. Çekme helva… Ne kadar basit, ne kadar sıradan bir tatlı gibi görünüyor. Ama ben onu hiç öyle görmedim. Onunla ilgili hatıralar var; ya da daha doğrusu, zamanla kararmış, gölgelenmiş bir duygunun ismi.
İnsan bazen, küçük şeylerin arkasında devasa duyguların saklı olduğunu fark etmiyor. Çekme helva, aslında benim için geçmişin acı tatlarını, zamanın geçişini, sevdiklerimin kaybını ve içimde büyüyen boşluğu simgeliyor. Ama hala bir soru var: Çekme helva bozulur mu?
O eski helvacı, dedem ve bir kaybolan zaman…
Bunu size anlatabilmem için öncelikle dedemi hatırlamam gerek. Onu hiç unutmam. Ellerinde helva keserken, gözlerinde öyle bir ifade vardı ki, sanki sadece o anda bir yaşam varmış gibi, her şeyin tam da o anla anlam bulduğu düşüncesiyle çalışıyordu. Dükkanın önünden geçerken, mutfak camından çıkan o tatlı ve unlu kokuyu içime çektiğimi hatırlıyorum. O koku… Hala burnumda. Gözlerim, ufak bir kız çocuğunun gözleri gibi bir ışıkla parlıyordu; dünyada başka hiçbir şeyin önemi yoktu, o an sadece helvaydı.
Dedem, her zaman bana helva yapmayı öğrettikçe, bu tatlıyı çok başka bir şekilde anlamaya başladım. Helva, sadece bir tat değil, aynı zamanda geçmişin, köklerin ve belki de kaybolmuş bir zamanın sembolüydü. Çekme helva… Anlamı derinleşmişti.
Ama zaman, ne yazık ki geçiyor. Dedem, her geçen gün biraz daha silinmeye başladı; helvacının dükkânı, öylece boş kaldı. Artık o kokuyu almak, ellerimle kesilmiş bir parça helvayı tadabilmek mümkün değildi. O zaman hep aynı soruyu soruyordum: Çekme helva bozulur mu? Bu soruyu hiç sormadım dedeme, belki korktum. Ya bozulursa, ya zamanla tadı değişirse diye düşündüm. Ama kaybolan şeylerin yerine bir şey konulamıyor.
Helva ve zamanın kesiri
Bir sabah, kaybolan yılların ardında, o eski helvacı dükkânını tekrar geçtim. Her şey aynıydı; dükkanın tabelası biraz solmuş, vitrininde birkaç eski helva kalıbı duruyordu. Fakat içeriye girdiğimde bir şey vardı. Her şey yerli yerindeydi, ama ruhsuzdu.
Bir an, zamanın geçmişi nasıl bozulduğunu düşündüm. Helva, her zaman sıcak olmalıydı, her zaman yumuşacık. Ama ben eski dedemin ellerinden yapılan helvayı özlüyorum, onu almak, o tatla büyümek… İşte o zaman fark ettim: Bu helva bozulmuştu. Bozulmuştu çünkü zaman bozulmuştu. Belki de sadece ben bozulmuştum.
Zamanla birlikte her şey değişiyor, ama bazı şeylerin tadı asla kaybolmaz. O helvanın içinde, benim geçmişim vardı. Bazen tatlılar, yemekler sadece karın doyurmaz, içindeki duyguları da besler.
Bir umut: Çekme helva
Bir gün, içimdeki boşluğu biraz da olsa doldurmak için tekrar helvaya sarıldım. Bu defa helvayı, bir zamanlar dedemle birlikte hazırladığım gibi, mutfakta ellerimle yaptım. Kendi tarifimle, dedemin o eski dükkanındaki o ince dokunuşu, geçmişi ve kaybolan zamanı bir araya getirmeye çalıştım.
İlk lokmamı aldığımda, yine o tat vardı. Helva, bir şekilde eski tadına kavuşmuştu, ya da belki de ben geçmişime geri dönmüştüm. O an düşündüm: Çekme helva bozulmaz. Bozulmayan tek şey, insanın ruhudur. O kaybolan zaman, geçmişin ardındaki duygular, hayatın geçici ama özlü dokusu… Hepsi helvada saklıydı.
Belki dedemin elleri artık bana helva yapmıyordu, ama içimdeki o tat, zamanla hiç bozulmadan büyüdü.
Bozulmayan bir tat
Çekme helva, zamanla bozulur mu? Evet, belki tadı fiziksel olarak değişebilir. Ama benim için, helva sadece bir tatlı değil, aynı zamanda bir hatıra, bir geçmişin simgesiydi. Birçok şeyin zamanla bozulduğunu düşünmek, hüzün verici bir duygu. Ama bir yandan da, zamanın, kaybolanların aslında birer öğreti olduğunu görmek de mümkün.
Düşündüm, belki de helvanın bozulması, bir anlamda zamanın işleyişine benziyordu. Her şey geçiyor, her şey değişiyor. Ama bazı duygular, bazı hatıralar, bazı anlar asla bozulmuyor. Onlar zamanla sadece daha derinleşiyor, daha belirginleşiyor.
Sonuç: Helvanın bozulmayan hali
Ve işte bu, hayatın en büyük sırrıydı: Çekme helva bozulmaz. Yıllar geçse de, her şey değişse de, geriye kalan, hep hatırladığımız o sıcak, tatlı anlar oluyor. Çünkü hayatta, zamanı geri almak mümkün değil. Ama geçmişin tadını almak, onunla barışmak ve kaybolanları yeniden hatırlamak her zaman mümkün. Çekme helva, bozulmadan kalmış bir zamanın hatırasıydı ve belki de her zaman öyle kalacaktı.
Herkesin içinde kaybolmuş bir zaman ve bir tatlı vardır. Sen de hatırladın mı?